مــن هميشه باهاتــــم

توی ساحل ، روی شن ها

قايقی به گل نشسته

يکی با چشمونه گريون گوشه ای تنها نشسته

نگاه پر اضطرابش به افق ، به بينهایت

ســاکتـه . . .

اما تو قلبش داره به دنيا شکايت

تو چشاش حلقه اشکه

توی قلبش همه دنياش

منتظر به راه ياره ، تا بياد امروز و فردا

باورش نمی شه ، عشقو همه دنياش زير آبه

تنها مونده تو ی ساحل ، زندگی براش عذابه

تنهايی براش عذابــــه

خاطرات لب دريا ، ديگه از يادش نمی ره

همه دنياش زير آب و خودشم به غم اسير

دست بی رحم زمونه عشقشو برده به دريا

حالا از خودش می پرسه ميادش ؟ ، آيا ؟ و آيا ؟

عاشقی که تنها باشه توی دنيا نمی مونه  !!

دل عاشق رو شکستن شده کار اين زمونه !!

حالا که دارم اينو می نويسم دارم از پنجره اتاقم به آسمون پر ستاره و بی ابر شب نگاه می کنم . اولش فقط محو تماشای ستاره ها بودم ولی حالا محو قدرت خدا ؛ وااااااااای خدای من تو چه بزرگی و ما گاهی اوقات اين رو فراموش می کنيم . . . .  فراموش می کنيم ، شکر گذارت باشيم !

نمی دونم تا حالا شده تک و تنها وسط حياط يا روی پشت بوم به آسمون صاف و بدون ابر و پر ستاره نگاه کنین . او موقعه به چی فکر می کنين ؟

به زيبایی آسمون  ؟ به چشمکای قشنگ ستاره ها ؟ يا . . .

می دونين ، من اين جور موقعها کم می يارم !!!  يه جورايی از بی کران بودن آسمون می ترسم . . . از اينکه آسمون نه انتهايی داره و نه ابتدايی . . .  از اينکه ما کجای اين کهکشان هستيم . . . . از اينکه چقدر در کنار اين همه آفرينش خدا حقيرم . . .  چقدر کوچيکم . . .  از اينکه . . .

دارم فکر می کنم اگه يه نفر ديگه از توی ستاره ها به زمين  نگاه کنه ، منو می بينه ؟! اصلاً زمين رو ميون اين همه سيارات و ستاره ها می بينه ؟ ! 

چرا بعضی از ما آدما فکر می کنيم از دماغ فيل افتاديم ؟ يا  هر کاری که اراده بکنيم می تونيم انجام بديم ؟؟!!!  بياين با خودمون رو راست باشيم . بياين فکر کنيم " از کجا اومديمو ، اومدنمون بهره چی بود "

خدای من . . . . . . من نمی تونم به تنهايی کاری انجام دهم . من نياز به دستی از آسمان دارم . يک کمک . . . . يک عشق  . . . . .  يک نور . . . . .  تنها به نور خدا

زايشگاه – اتاق نوزادان ؛

نوزاد دختر : ونگ ونگ ، اينقه ، اينقه ... وينگ وينگ ( گريه ، جيغ )

نوزاد پسر (2روزه) : مامان ! صدای نامحرم می آيد .

مسؤول انطباق به پرستار : انگشتت را بگذار جلوی دهان آن دختر  . صدايش اين همه شفاف نباشد ؛ زود باش .

نوزاد دختر (يه روزه) : مامان ! مامان ! ديوارهای اينجا قابل اطمينان نيست . من الان نگاه « يک نوزاد پسر » مزاحم را می بينم که از اتاق نوزادان پسر رد شده و دارد به من نگاه می کند .

نوزاد پسر : خان پرستار ! زحمتی داشتم . تا مادرم روی تختش  بی حال افتاده ، می شود نامه مرا به دختری که روی ننوی آخری خوابيده و همين چند ثانيه پيش به دنيا آمده بدهی ؟ می خواهم واقعاً نخستين نفری باشم که از او خواستگاری رسمی و مکتوب می کنم .

درباره انتقال وبلاگم که توضيح دادم ، به علت سرعت پائين لود وبلاگ در پرشن بلاگ بود که اومدم بلاگفا . البته به کمک دوست عزيزم مهدی خان که صاحب چند وبلاگ موفق از جمله وبلاگ زيبای  - مردی با خاطراتش –  هستند . همچنين بگم که ايشون کار ویرایش قالب وبلاگ  و  طراحی آن را انجام می دهند  که برای بدست آوردن اطلاعات بيشتر  می تونيد  اینجا  کليک کنيد .

دوستان عزیزم سلام....  من شیوا هستم و از پرشین بلاگ  به بلاگفا امده ام تا شاید اینجا با ان مشکلات مواجه نشم..و امید دارم بتوانم دوست خوبی برای شما عزیزان باشم..منتظر حظور سبز شما دوستان هستم و لطف کنید من را از نظرات خود اگاه کنید...دوست دارتان شیوا

هيچگاه کسی رو نا اميد نکن

چون ممکنه اميد تنها چيزی باشه که اون داره !

چشم من بيا منو ياری بکن

گونه هام خشکيده شد ، کاری بکن

غير گريه مگه کاری ميشه کرد

کاری از ما نمياد ، زاری بکن

اون که رفته ديگه هيچ وقت نمياد  ؛  تا قيامت دل من گريه می خواد

هر چی دريا ، رو زمين داره خدا ، با تموم ابرای آسمونا

کاشکی می داد همه ، رو به چشم من

تا چشام به حال من گريه کنن

اون که رفته ديگه هيچ وقت نمياد  ؛  تا قيامت دل من گريه می خواد

غصه گذشته های خوب من  ، خيلی زود مثل يه خواب تموم شدن

حالا بايد سر رو زانوم بذارم ، تا قيامت اشک حسرت ببارم

دل هيچکی مثل من غم نداره  ، مث من غربت و ماتم نداره

حالا که گريه دوای دردم ، چرا چشمم اشکشو کم مياره

خورشيد روشن ما رو دزديدن ، زير اون ابرای سنگين کشيدن

همه جا رنگ  سياه ماتم  ، فرصت موندنم خيلی کمه

اون که رفته ديگه هيچ وقت نمياد  ؛  تا قيامت دل من گريه می خواد

سرنوشت چشاش کوره ، نمی بينه

زخم خنجرش می مونه تو سينه

لب بسته ، سينه غرق به خونه

قصه موندن آدم همينه

اون که رفته ديگه هيچ وقت نمياد  ؛  تا قيامت دل من گريه می خواد